Bugün Sisli — Evgeny Grinko

Evgeny Grinko — It’s Foggy Today (Yulia Rogozinskaia, Oleg Klevakin.)

Renkler ve giyim tamamen doğal.

Bu çok güzel. Ne makyaj,ne saç ne bir aksesuar, hiçbir şey olanın önüne geçmiyor. Kadın dansçı dahi sıfır aksesuar. Öze odaklanın diye çağırır gibi adeta bir bütünlük.

Adamın dansın içine dalışı –özellikle dalışı demek istiyorum- çok iyi.

Aynı anda başlamak başlangıçta beraber olmak zorunda değiller. Tıpkı kadının da dansa ilk saniyeden başlamaması gibi. O zamana ihtiyaç ve bu olağan. Doğal olan.

Kadın bir nevi gidecek gücü bulamazken adam tutup çekiyor onu.

Denize doğru. Kumsalın sakinliğinden denize çekilmek, gitmek, ilerlemek zorluk olarak desteğe ihtiyaç duyuyor ve fiziksel olarak bunu istemesine gerek olmadan bunu adamdan alıyor. Maskülen bir güç temsili destekli bir bazda gibi geldi bana. Asla zehir yok. Birazdan başını tutacak yere paralel bir şekilde. Tüm vucudu kaldırmıyor. Kadın düşmüyor da. Başına destek vermesi yeterli olur.

Sonraki anlarda kadın adamın arkasında, başına ensesine çok yakın.

Başına adeta hediye verir elleriyle akıtır gibi yaptığı hareket sonrasında adam adım atıyor. Burada da sanki adamın adım atmak noktasında sorun yaşadığı bir anda kadının zihnindeki “sisi” dağıttığını görüyoruz. Onu doyuruyor. Fiziksel bir ağırlık görmüyoruz, meyve toplayan bir şeylerin zararını yararını bilen analiz eden ölçen ve öğrenip birikimlerini hafızasına kaydeden bir feminen güç, adamın zihnine yöneliyor ona yardım etmek için. İşe yarıyor da. Adam harekete geçebiliyor bunun sonrasında.

Sürekli bir göz teması yok, göz teması olan an çok derin. Boğulmak ve yüzmek.

Ayrı ayrı dans ettikleri anlar da var.

Bariz bir şekilde, beraber olmak yapışmak demek değil dercesine bedenlerle. Üstelik birlikte gözlerimizin önünde oldukları her an aynı senkron da işlemiyor zaten. Kendi başına da dansları var, ve bu ikisinin bitmesi demek değil. Sadece ayrı ayrıyken de varlar.

Tüm manzara müthiş öz.

Küçük bir özdünya oluşturmuşlar sanki. Deniz, bir kadın, bir adam, dağ, kara, güneş, batıyor ve yeni bir gün gelecek ardına. Sisli olan ismi bile, yeryüzüne inmiş bulutları söylüyor zaten.

Yapay bir gülümsemeleri veya kızgın bir yüz ifadeleri yok dalgalarla beraber. “Kendiliğinden” olanı izliyoruz.

Sona geliyoruz.

Adam kadını sırtına doğru alıyorken, kadın tamamen kendini ona bırakıyor. Bütün bir güç kullanımı yok. Tek başlarına başladıkları yol, biraz beraber biraz ayrı devam ediyor ve birliktelikle bittiğini görüyoruz. Vücutlar birbirini destekliyor ama birbirine girmeden. Teslimiyet ve yaklaşım.

Günbatımı bütün klibe bağlıyken Güneş’i sadece sonda görüyoruz. Güneş’i, ışığı; yakınında dahi olsak ancak sona erişmeye cesaret ve sabredersek mi görebiliriz demek oluyor bu?

--

--

I am telling my story while I am learning, trying to learn and read. Öğrenirken görmeye çalışırken okurken hikayemi anlatıyorum.

Love podcasts or audiobooks? Learn on the go with our new app.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store
Bükre Kay

Bükre Kay

13 Followers

I am telling my story while I am learning, trying to learn and read. Öğrenirken görmeye çalışırken okurken hikayemi anlatıyorum.